Pasargadae - UNESCO World Heritage Centre | MYCO-LICH

Pasargadae - UNESCO World Heritage Centre

ShareThis
Lichenized and lichenicolous fungi of Pasargadae, UNESCO World Heritage Centre
Mohammad Sohrabi
Iranian Research Organization for Science and Technology (IROST), Tehran, Iran
Last Update: 
Fri, 09/14/2012 (All day)

مجموعه میراث جهانی پاسارگاد مجموعه‌ای از سازه‌های باستانی برجای‌مانده از دوران هخامنشی است که در شهرستان پاسارگاد در استان فارس جای گرفته‌است.
این مجموعه دربرگیرنده ساختمان‌هایی چون آرامگاه کوروش بزرگ، باغ پادشاهی پاسارگاد، کاخ دروازه، پل، کاخ بار عام، کاخ اختصاصی، دو کوشک، آب‌نماهای باغ شاهی، آرامگاه کمبوجیه، ساختارهای دفاعی تل تخت، کاروانسرای مظفری، محوطهٔ مقدس و تنگه بلاغی است.
این مجموعه، پنجمین مجموعه ثبت‌شده در فهرست آثار میراث جهانی در ایران است که در نشست یونسکو که در تیرماه سال ۱۳۸۳ در چین برگزار شد به دلیل دارا بودن شاخص‌های فراوان با صد در صد آرا در فهرست میراث جهانی به ثبت رسید.
 پاسارگاد در دشتی بلند به بلندای ۱۹۰۰ متر از سطح دریا، در حصار کوهستان جای گرفته است. در سده هفتم قمری اتابکی از سلغریان پارس درنزدیک آرامگاه کورش بزرگ مسجدی ساخت که در آن از سنگ کاخ‌ها استفاده شده‌بود. به مناسبت جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران در سال ۱۹۷۱ این سنگها دوباره به جاهای اصلی خود بازگردانده شدند. کاخ محل سکونت بی تردید نشان از تاثیر و نقش معماری یونانی دارد. گویا هنگامی که کورش در سال ۵۴۵ پیش از میلاد سارد (پایتخت لیدی، شهری در غرب ترکیهٔ امروزی) را به تصرف درآورد به شدت تحت تاثیر بناهای مرمرین شاهان لیدی قرار گرفته‌است. چه بسا او همان زمان شماری از اساتید اهل لیدی را در پاسارگاد به کار گماشته‌است. در کاخ تناسب جذاب سنگهای مرمر تیره و روشن، مخصوصاً در پایه‌ها، جلب نظر می‌کند. این سنگها از پیرامون سیوند آورده شده‌است.

(متن بر گرفته از شناسنامهٔ پاسارگاد ویرایش یونسکو به شماره ۱۱۰۶ و از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد)

مطالعه ميداني گلسنگهاي پاسارگاد از سال 2003-2005 ميلادي در پاسارگاد بتوسط تيم مايكوليك آغاز شده و حاصل اين پژوهش شناسايي چندين گونه  از گلسنگها شايع در منطقه مي باشد. فهرست گونه ها در اين مقاله اينترنتي به شرح زير فهرست مي شود

 
 

 

The cultural heritage of Iran comprises a large portion of historical stonework, including decorative and monumental arts, dating back from the pre-Islamic to the contemporary eras. Many of them exposed to the combined degradation of chemical, physical and biological agents. One of the most important monuments is the tomb of Cyrus the Great (559-530 BC) that was formed with large pieces of calcareous stone and generally identified as the second largest archaeological site after the imperial palace complex of Persepolis. Today, this monument is entitled by UNESCO as a World Heritage Sites. Since the grave is located in the open area of the natural habitat and has been sun-exposed, typically the surfaces were colonized by different species of the lichenized, non-lichenized fungi, and few mosses and green algal species. Since 2005, the grave was photographed as well as relatively small samples of lichens were taken to laboratory. The study resulted follwing species growing on the grave.

The interesting lichenized fungi are Acarospora cervina A. Massal., A. laqueata Stizenb. Anaptychia desertorum (Rupr) Poelt, Caloplaca biatorina (A.Massal.) J. Steiner, C. decipiens (Arnold) Blomb. & Forssell, C. erodens Tretiach, Pinna & Grube, Candelariella cf vitellina (Hoffm.) Müll. Arg., Lecanora crenulata Hook, and some other poorly developed thalli from Acarospora sp, Aspicilia sp. Caloplaca sp. Lecanora sp, Rinodina sp. Verrucaria sp. The climate of the study area is suitable for xerophilic lichens and fungi therefore, the saxicolous lichens with crustose growth forms are dominant on the rock surfaces of the tomb.

Reference: 
  • Sohrabi, M.&  Mohammadi, P. 2012: Lichens and stone surface decay of the Tomb of Cyrus in Pasargadae (Fars province, Iran) In: Book of Abstracts of the 7th Symposium of the International Association for Lichenology. Lichen: from genome to ecosystem in a changing world. 9th – 13th January 2012, Chaophya Park Hotel, Bangkok, Thailand pp. 170.
  • Sohrabi, M. 2006: Lichens and stone surfaces decay in the Imperial Palace of Persepolis (Shiraz, Iran). Notiziario della Società Lichenologica Italiana 19: 38.
  •  Kurokawa, S 1962: A Monograph of the Genus Anaptychia. - Beihefte zur Nova Hedwigia No. 6. J. Cramer. 115 pp.
  •  Mayrhofer, H. & Poelt, J 1979: Die saxicolen Arten der Flechtengattung Rinodina in Europa. J. Cramer, Vaduz. 186 pp.
  • Nash, T. H. III,Gries,  C.  & F. Bungartz (ed.) 2007: Lichen flora of the Greater Sonoran Desert Region. Volume 3 (balance of the microlichens and the lichenicolous fungi).567. 

 

Link to Album: 
Monuments
Citation: 

Sohrabi, M. (2012) Lichenized and lichenicolous fungi of Pasargadae, UNESCO World Heritage Centre. http://www.myco-lich.ir/ Retrieved date 08/07/2017.